من هرگز غم های بزرگ دلم را با شادمانی های کوچک مردم عوض نمیکنم.من هرگز

نمی گذارم اشک هایی که غم بر گونه هایم جاری می سازد به خنده بدل شوند.ای کاش

زندگیم برای همیشه اشکی و لبخندی باقی بماند.

ما غم ها و شادی هایمان را بسیار بیشتر از آنکه تجربه شان کنیم بر می گزینیم.

شادمانی شما همان اندوه شماست که نقاب از چهره بر گرفته است.

غم های من به من آموخته اند که غم های همنوعانم را درک کنم.نه شکنجه و نه تبعید

هیچ کدام بصیرتم را تیره و تار نکرده است.

|+|